2008/Jul/04

ทำไมมันถึงรู้สึก ชา.. ได้ถึงขนาดนี้นะ

ยิ่งกว่าถูกตบหน้า ยิ่งกว่าถูกโดนด่า ..

แค่สายตาธรรมดาๆ เย็นชาๆ ที่ผ่านเลยไป

แค่นั้น..

อยากจาร้องไห้ ก็ร้องไม่ออก

เหมือนกับว่ามันเสียใจซะจนไม่รู้สึกอาไรไปแล้ว

ทำไมเราถึงต้องให้เค้าเข้ามามีอิทธิพลในชีวิตเราด้วยนะ

แล้วทำไมต้องแคร์เค้าหล่ะ??

เคยลองนึกย้อนไปนะ.. ว่าทำไมใครหลายๆ คน ชอบมาเรียกเราว่า "ที่รัก"

แต่พอคิดในทางกลับกัน..

แค่ "เศษเสี้ยวความรู้สึกดีๆ" จากเค้า.. เราคงยังไม่เคยได้สัมผัสมันเลยแม้แต่นิดเดียว

ที่เห็น และเป็นอยู่ ทำไปเพื่ออะไร..

ก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ .. ว่าทุกวันนี้

"เราไม่ต้องการอาไรตอบแทนจากเค้าจิงๆ"

แค่เศษเสี้ยวความรู้สึกดีๆ ความจิงใจที่คิดว่าพอจะให้กันได้

มันก็คงเรียกได้ว่าเป็นสิ่งตอบแทนที่อยากจะได้แล้วหล่ะมั้ง?

หรือมันมากเกินไป...

ทำไมเรื่องราวหลายๆ เรื่อง ชอบเข้ามาพร้อมกัน

บททดสอบแบบนี้เคยส่งมาทดสอบความเข้มแข็งของเราไปแล้ว.. พอซะทีได้มั้ยโชคชะตา

ขอให้ชีวิตของคนธรรมดาคนนึงคนนี้ ได้ดำเนินไปอย่างราบเรียบซักที

อุปสรรคต่างๆ ก็ขอให้มันผ่านไปอีกครั้ง..

เหนื่อย เกินพอแล้ว

มันท้อมากกว่าทุกๆ ครั้งที่ทุ่มเทตัวเองมา

ไม่เคยบ่นว่าตัวเองเหนื่อยเมื่อต้องเจอกับปัญหา

แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ที่ต้องพูดออกมาว่า "ไม่ไหวแล้ว มันเหนื่อยเหลือเกิน"

อยากจาพัก...

อยากหลับแล้วไม่ต้องตื่น...

ไม่อยากรับรู้เรื่องอาไรอีกแล้ว

กี่ครั้งที่ต้องกลับมานั่งระบายสิ่งที่ตัวเองเคยเจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ยิ่งนานวันมันยิ่งหนักขึ้น

วางมันลงบ้างดีมั้ย

แล้วพักทุกเรื่องเอาไว้ตลอดไป...

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet